บทที่ 1387

ไม่รังเกียจเลย ขอบคุณเจ้ามากจริง ๆ คุณชายหู... คิดไม่ถึงว่าในเวลาแบบนี้ คนที่เป็นห่วงหว่านฉิงที่สุดกลับเป็นเจ้า ข้าเมื่อก่อนมองเจ้าผิดไปจริง ๆ เจ้านี่แหละเป็นเด็กดี

ฮูหยินรองเมิ่งซาบซึ้งจนขอบตาแดงอีกครั้ง นางจับมือหูหงเหว่ยไว้แน่น ราวกับได้เจอลูกชายแท้ ๆ ตื่นเต้นจนหลั่งน้ำตาไม่หยุด

ใคร ๆ ก็พูดกันว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ